Renk avı oyunu: nasıl oynanır?

Sıradan bir define avı hazırlık ister — listeler, ipuçları, bir şeyleri saklayan biri. Renk avı bunların hiçbirini istemez, çünkü hedefleri dünya çoktan saklamıştır: şu anda, on dakikalık yürüme mesafende, turkuaz bir şey, pas turuncusu bir şey, bira şişesinin tam yeşilinde bir şey var. Oyun sadece onu bulmaktır. Yağmurlu bir öğleden sonrada beş yaşındaki bir çocuk için de çalışır, şehir yürüyüşündeki bir yetişkin grubu için de — ve en sessiz hâlinde, elinde kamerayla tek başına, kimseye karşı oynamayan biri için de.

Temel oyun

Bir renk seç — bir karttan, nalburdan alınmış boya kartelasından, sana renk dağıtan bir uygulamadan, ya da bir şeyi işaret edip 'tam bu ton' diyerek. Sonra avlan: o renkte gerçek bir nesneyi ilk bulup fotoğraflayan turu kazanır. Fotoğraf bulmaktan önemlidir — eşleşmenin gerçek olup olmadığına karar verdirir ve kayıt biriktirir. Beş tur oyna, bir paletin olur; her gün oyna, bir arşivin. Bütün donanım bir renk ve bir kameradır; ayrıntılı oyunlar terk edilirken bunun hayatta kalmasının sebebi de bu.

Çocuklarla oynamak

Çocuklar için zorluğu renk seçimiyle ayarla: ana renkler her yerdedir (kırmızı turu kırk saniyede biter), ama 'deniz kabuğunun içinin pembesi' yarım saat yutabilir. Eğitim yükü gerçektir ve eğlencenin içine iyi gizlenir — renk avlayan çocuklar ton ayrımı öğrenir (bir sokakta on farklı yeşil olduğunu), kelime öğrenir (petrol mavisi, turkuaz, nane yeşili) ve asıl önemlisi çevresine gerçekten bakma alışkanlığı edinir. Araba yolculuklarında av, arka koltuk sıkıntısını gözetleme görevine çevirir: camdan zeytin yeşili bir şeyi ilk gören kazanır.

Şehirde oynamak, tek başına oynamak

Yetişkin sürümü kesinlikle beslenir. 'Mavi bir şey bul' değil, 'bu maviyi bul' — belirli bir ton, gözle eşlenir, fotoğrafta yan yana doğrulanır. Gruplar yürüyüş oyunu olarak oynar, kaybeden kahve ısmarlar; çiftler bir haftaya yayılan yavaş bir rekabet yapar. Tek kişilik sürüm ise gizli şampiyondur: günde bir renk, sıradan güzergâhlarında avlanır, tek rakip kendi dikkatindir. Yalnız oynayanlar tüm renk avcılığının o tuhaf ana etkisini anlatır: bin kez yürüdüğün yollar yeniden yeni olur — çünkü daha önce hiç aramamıştın.

Renk neden mükemmel hedef?

Define avları iki türlü ölür: hedefler ya çok kolaydır (oyun söner) ya çok nadirdir (oyuncular bırakır). Renk doğası gereği tatlı noktada oturur — her ton yakınlarda bir yerde vardır ama tam ton gerçekten zor bulunur; böylece her tur kazanılabilir, hiçbiri bayağı değildir. Rengin kurulumu da temizliği de yoktur, her şehirde ve her havada çalışır ve başka hiçbir avın üretmediği şeyi üretir: kazara güzel olan fotoğrafik bir iz. Bir aylık av fotoğrafı ızgaraya dizildiğinde bilinçli bir sanat işi gibi görünür. Oysa sadece salı günleriydi.